19 Şubat 2013 Salı

Hamile anıları

Bugün çok sevinçi bir gün çok sevdiğim arkadaşım doğurdu,benim içim yine buruldu her doğum haberi aldığımda olduğu gibi.Bu bana kendi doğumumdan hediye,nerede hamile görsem kendime acırım ,nerede lohusa görsem gidip sarılasım gelir boynuna.

Hamileliğim çok rahattı benim hiçbir sıkıntım olmadı allaha şükür,başlarda kız dediler diye eşimin ailesinden oluşan baskı dışında tabi.Gerçi ben hep biliyordum oğlum olacağını hiç takmamıştım o yüzden.Beyim de biliyorsunuz Anadolu insanı ne var canım hamilesin halleri,bir de bizim ilişkimiz çocuktan sonra düzene giren ilişkilerden öyle hamileyken şimdiyle alakası yok yani.Her neyse böyle yaşıyorum ben işte hamile halimle günde 1-2 saat annemlere gitmeme izin var gidiyorum bir havalanıyorum geliyorum,sıkıntıdan patlıyorum.6 aylık hamileydim ben babamında 2 aydır filan bir yorgunluğu vardı,kafası üşüyordu işte,grip gibi bir şey ama geçmiyor,dr'a da gitmiyor tabi,en sonunda annem kandırdı götürdü,hayatında ilk doktora gidişi,hooop babam akciğer kanseri.Başladı tedavi süreci işte kemoterapi,radyoterapi zıkkımları ne gerek varsa işte salak salak işler.Sonra böyle bir kara bulutlar belirdi benim tepemde.

Bütün hevesim kaçtı yani,hamileyim ama kocam öyle hayal etttiği gibi değil(hani filmlerde filan olur ya adam gider gecenin bir vakti ayva arar al hayatım buldum der getirir,ben patlıcan ezme istedim adamın işyerinde satılıyor 2 ay istedim ya getirmedi),babam hastalanmış,yani hastalanmış diyorum çünkü anlayamıyoruz o zaman ne oluyor her dr bir şey diyor,kemoterapi 2434524324 seans alıcak o hücre bıdı bıdı yapmış onu oradan söndürüp buradan patlatıcaz filan,annemler benden gizliyor tabi,yani gizliyor ama onlarda babam ölür diye düşünmüyor aslında,ailede herkesin tadı kaçık,eşim söz vermiş taşınıcaz diye,taşıya taşıya alt kata taşımış,hamile hamile bi de onlarla uğraşmışım bi de yedirememişim kendime kimsenin beğenmediği yere geçmiş olmayı hırslanmışım,bir de kendimden hoşnut değilim kocamanım,giyecek bir şeyim yok,ablam,kardeşim,annem alıp babamı götürüyorlar kemoya ona bile gidemiyorum,hastane ortamı ya beyim izin vermiyor efendim,böyle pinpin hayatımın en iğrenç günleri,belki ben bütün bunlardan anlamadım karnımdaki bebeği öyle hislerim hiç olmadı bilmiyorum.Ama ben hareketlerini bile karnım kocaman olup dönmeye başlıyınca Bademim anladım,hurafeler sanmış 4 bir yanımı zaten saçımı kestirdim diye kayınvalidem bissürü şey demiş,bebek haberini verdiğimizde elimizde patlamış,kız dedik diye yerden yere vurulmuşuz,bende moral bitik yani.

 Her neyse efendim biz gidiyoruz böyle dr a sürekli bizim yavru gelmiyor,bir dr bulmuşum internette iyi yazmışlar eve de yakın diye,hastanede bizim yaka da filan oh dedik ama adam suratıma bakmıyor bi de bu 2.dr um yanii bi daha değiştirsem adam kızıcak 40+ bir şeylerdeyim,normal istiyorum doğurmayı yaz zaten sıcak,babam hasta,dr bayram geliyor yarın gel alalım dedi,ben ağlaya zırlaya geldim eve,adam bir aman üzülme filan der di mi dr hamilesin yok demiyor.Gittik ertesi gün doğuma ben dr'a gıcığım drunda çok umrunda o gün beni doğurtup gitme derdinde.Girdik doğuma orada karşılaştık dr beyle 2 kere epidural denediler yok olmadı yeter dedim genel anesteziye aldılar.Doğumdan çıktım odaya geldim kucağıma verdiler bademi,allahım ben o an bittim,ömrümde öyle bir mutluluk yaşamadım yani inanmıyorsunuz muhtemelen ama yemin ederim sanki uyuşturucu vermişler bana mahvoldum mutluluktan,aşık oldum,kayınpederimi bile öptüm,emzirme için bir hemşire gelmiş mememin ucunu çekiyor filan napıyorsun abla sen dedim bir çekil sonra aldım oğlumu kucağıma şakır şakır emzirdim de bırakmadım da bir daha.Annemle,ablam benimle kalıyor meğer o ara babamın ateşi kontrol edilememeye başlamış,bademim hiç uyumuyor annemler eve gidip babamı kontrol edip geliyorlar,onlar gidince de eşimle kayınvalidem geliyor,heee bu arada doğum yaptığım gün eşimin abileri tatilde hep işte olması gerekli ben doğurdum bebeği gördü akşam gitti o işine yani,akşam uyudu evinde,sabah anneciğini alıp geldi,geldi ama kapıdaki süsü yapmaya çalıştılar annesiyle,bizimkiler babama gittiler ben tek başıma ufacık hiç uyumayan bebekle kocaman karınla anlamaya çalışıyorum,gözüm kapıda annemi,ablamı bekliyorum,geliyorlar geliyorlar ama o kadar yorgunlar ki akşam uyuyakalıyorlar,2.gece hemşire olmaz böyle biraz alıyım uyuyun lütfen dedi,annem ver ver dedi,verdim 15 dk sonra ölüyordum onsuzluktan,sabah oldu evimize döndük.Görümcem gelmiş,kurufasulye yapmışlar,bulgur pilavı hiç unutmam zaten ben gazdan patlıyorum oturdular eşimle yediler bir güzel bana yok bir şey.Annemler gitti,babam kötü,eşimin her zamanki gibi işe gitmesi lazım,kayınvalidemlerde çıktı rahatsız etmemek için beni,ben kaldım 3 günlük bebekle başbaşa,açım aaaa ne hakkım var aç olmaya ayı gibi şişmişim zaten di mi.

Ve ben bu satıları yazarken bile öyle ağlıyorum ki.

 Annem aradı ertesi gün baban zatüre olmuş dedi,akciğer kanserinde ölüm sebebi zatüre,ve ben can'a bulaşmış mıdır dedim,ve babam yanındaydı annemin ve babam duydu,ve bence babam o günden sonra beni hiç sevmedi,o günden sonra 3 ay daha birlikteydik ama bir daha bana hiç gözbebeği kzıymışım gibi davranmadı,hep mesafeliydi,benimle hiçbir şeyini paylaşmadı,sonraki süreç zaten hastanede,yoğun bakımda ya da evde hemşireyleydi,ama beni hiç istemedi yanına,5 dk uzaklıktaki hastaneye gitmek için bile koca binada bırakıcak kimsem olmadığını bildiğinden belki,belki de hep geçeceğini evde görüşüceğimizi düşündüğünden,ama istemedi,evde olduklarında gittim yanına ama hiç ilgilenemedim onunla,1 bardak su bile veremedim babama,1 avuç toprak bile atamadım mezarına çocuğumu bırakamadığımdan gidemedim cenazesine,bırakıcak yerim olmadığından,cenaze eve geldiğinde helallik almaya o zaman da kucağımda oğlumla helal ettim hakkımı belki onun bana helal etmediği.Ben şimdi bunları yazarken bile şakır şakır ağlıyorum,gerek yoktu buna,bir yardımcı kadın tutmak bizim bütçemizi hiç sarsmazdı,çk zengin olmakla alakalı değil bu dediğim şu an yaşadığım acıyla kıyaslayarak söylüyorum bunu,gerekirse altınlarını satıp tutarsın,ama biz yapmadık çünkü benim kayınvalidem 5 tane büyütmüştü tek başına.