6 Aralık 2012 Perşembe

Seninki uslu,sen sus

 
   Uslu çocuk annesi olmak da zor arkadaşlar,en başta annem susturuyor azıcık söylensem ''ay kızım sen Can'a çocuk mu diyorsun'' diyerek.Tamam arkadaşım çocuk uslu,şansımıza,belki de şanstan değil,biz sakindik,canın hep rutini oldu bizde ona bağlı kaldık,hiç endişelenmedi,gerileceği ortamlara girmedi ondan oldu,bilmiyorum,bu uzun bir olay.

  Ama bende çocuk bakıyorum evet,o acıkmadan 3 ana öğün,3 ara öğün şeklinde besliyorum,henüz beni dinlerken sağlıklı beslenmesi için çaba harcıyorum,mfakta ciddi mesai harcıyorum.Can 12 de uyuduğu için 12-13,13:30 arası evde olmaya çalışıyorum,yatağında uyumasını ve uykusunu almasını (küçükken bebek arabasında uyuyordu artık sığmıyor:)),günlük oyun,hamur,resim,dans saatlerini kendimce düzenliyorum.Rutini bildiği için gerilmiyor,tahmin ediyor önceden ne yapacağını.Tracy abla(tracy hogg)lohusalığımda beni bunalımlardan bunalımlara sürüklemiş olsa da şu anda hak veriyorum kendisine.

   Doğru mu yapıyorum,hiç bilmiyorum,belki de bir obsesif yetiştiriyorum,belki de kendi çocuğum için doğrusunu yapıyorum,belki de kendi rahatım için.Ama ben bunu yapıyorum:)


   Bu arada 2 yaş gerçekten bir dönüm noktası,konuşuyor,yemeğini yiyor,giyiniyor,gerçekten birey oluyor.Bu dönemde başkaldırmalar da başlıyor haliyle,aralarda kavgalarımız,yalandan ağlama krizleri oluyor,ama inşallah bu aşamayı da atlarız beraber.